مقدمه با اين آيه از قرآن كريم آغاز مىكنيم ، كه خداوند به پيامبر ( ص ) مىفرمايند : « فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسانُ إِلى طَعامِهِ » ( عبس ، 24 ) . نكات بسيارى در همين يك آيه مستتر است ، مانند موارد ذيل : - بايد توجه داشت اين غذا از چه راهى به‌دست آمده ( حلال يا حرام ) و تركيب آن چگونه است . - آلودگى در آن وجود نداشته باشد . - آيا ديگران نيز از اين غذا مىتوانند استفاده كنند . - چه عواملى در تهيه آن دخالت دارند . - كميّت و كيفيت آن چگونه است . انسان بايد به غذايش بنگرد ، زيرا لازم است بداند چه چيز را بايد براى تهيه غذا به منزل آورد ؟ چگونه بايد پخت ؟ چگونه بايد خورد ؟ چه وقت بايد خورد ؟ كجا بايد خورد ؟ با چه بايد خورد ؟ با كه بايد خورد ؟ در چه بايد خورد ؟ چه وضع بايد خورد ؟ با چه عضوى بايد خورد ؟ چه مقدار بايد خورد و . . . 1 . آفريدگار يكتا در خلقت موجودات زنده ، خصوصياتى نهاده كه براى حفظ آن‌ها و ادامه زندگى لازم است . انسان علاوه بر اين هدايت درونى و غريزه ( هدايت تكوينى ) از لطف ديگرى نيز بهره‌مند است و آن ، هدايت در سايه عقل و بهره‌گيرى از راهنمايى فرستادگان خدا ( هدايت تشريحى ) است . مجموعه اين عوامل بر رفتارهاى گوناگون انسان تأثير مىگذارد . با توجه به اين موضوع كه غذا در قيافه ، شادى و غم ، كم‌خوابى و سنگين‌خوابى ، قدرت كار ، رفتار ، و كردار آدمى تأثير دارد ، در دستورهاى زندگىساز